top of page

BeeldTaal
samenvloeiing van tekst en beeld

Open Call 2027 voor KunstWerkt kunstenaars.

​​

We willen tijdens deze Open Call kunstenaars van KunstWerkt uitnodigen een beeldende reactie te geven op tekst van kunstenaars van KunstWerkt die werken met taal als uitdrukkingsvorm zoals poëzie, korte verhalen of liedteksten

 

Tijdens deze Open Call werken deelnemers van KunstWerkt samen door zich te laten inspireren door 1 van de onderstaande werken (tekst) en hier een beeldend werk bij te maken.

 

5 kunstenaars van KunstWerkt hebben 5 teksten uitgekozen uit hun oeuvre en deze beschikbaar gesteld.

Ingrid van den Oord, Karin van As, Mirjam Boomert, SAGE en Rob van der Ven.

- Het auteursrecht blijft bij de betreffende schrijver en de teksten mogen niet aangepast worden, enkel te gebruiken tijdens deze Open Call. 

​​

Expositieperiode: 

18 feb t/m 14 mrt '27

Opening 21 feb '27​

​

Iedere kunstenaar van KunstWerkt die mee wil doen met deze Open Call kiest een tekst uit en laat zich hierdoor ïnspireren.

Klik op de tekst om de gehele tekst te kunnen lezen!

 

Heb je een voorkeurstekst dan reserveer je deze tekst door de titel en schrijver te mailen naar NancyHoogstad@gmail.com.

Wie het eerst de mail stuurt krijgt de betreffende tekst tot zijn/haar beschikking. Heb je bevestiging ontvangen dan komt naam bij de tekst te staan en is deze tekst niet meer beschikbaar.

​​​

-Heb je opmerkingen of vragen over de inhoud van een tekst neem dan contact op met de schrijver.

- AI mag niet trainen met de voor de Open Call beschikbaar gestelde teksten. 

Open Call

tot aan je lippen sta ik kus je zachtjes loom deinend drijvend wieg ik je als je door mijn tranen breekt spuug ik zilte slokken in je mond overspoel je met maanstondse golven in avondzon kietel ik je voeten die vanaf een steiger bungelen met tenen door mijn oppervlaktespanning prikken ​ mijn zoete weeë warmte omarmt je onder badschuim bedolven zal ik je masseren met warme stralen je mag meedrijven op mijn stroom of keihard tegen me ingaan zal voor je applaudisseren met noordoostenwind die kleine golfjes tegen het ijs aan kletst in het wak waaraan jij voorbij schaatst bevroren wimpers en sneeuw op je muts verdamp de woorden uit jouw mond als het me te veel wordt stroom ik je huis in vervuil alles met stinkende drab en scheldwoorden tot wanhoop sla ik je met slagregens en op een druilerige dag miezer ik je opstaande kraag in ik was vlekken uit je linnengoed les je dorst louter en verwarm je dus geniet van me vereer me gebruik misbruik verspil en vervuil me terwijl ik sijpel in windsels van jouw geweten ​ Ingrid van den Oord © uit de bundel: ’Vang de derde’

Gereserveerd door: 

Ingrid van den Oord
HET UUR TUSSEN TE VROEG EN TE LAAT

geworpen ogenblikken blijven drijven op snelstromend water van een getijde-rivier waarin zuigend eb en koppige tegenwind een verwoede strijd voeren opstuwend tot merkwaardige golven ik zie hetzelfde in jou en ideeën die je nu te water zou laten landen op golven met schuimkoppen zij jongleren met jouw hersenkronkels als we ruim voor ochtendgloren richting ledikant bewegen zeg je “ te vroeg om op te staan te laat om nog te slapen” het precieze moment waarop gedachten monsters worden als zij ontembaar blijken offeren we aan onze rivier gaan we terug naar haar oevers verdrinken hen in vloedstromen ​ Ingrid van den Oord © nog niet gepubliceerd ( 2026)

Gereserveerd door: 

​jouw ogen schieten zichtpunten rechts en links langs mij door snelheid onmogelijk te vangen mijn handen omvatten jouw koude en als we elkaar in ogen zien verdrink ik in donkerte zou mijn pen willen dopen in dat zwart en eindeloos tekenen met jouw inkt zwart omhelst alle tinten kleuren komen tevoorschijn louter licht heeft het nodig ​ Ingrid van den Oord © uit de bundel ‘Raven zullen het brengen’

Gereserveerd door:  Vera Witleer

Ingrid van den Oord
NAGESLACHT EN VOORTBESTAAN

voortgeslacht en nabestaan ​ zij omarmt haar zwangerschap uitkomst van een tango gedanst door liefde en chemie legt teder laatste handen aan een veilig warm nest soms spookt het haar als ze vooruit probeert te denken maar alles is geregeld van naam tot zekerheid ​ voortgeslacht & nabestaan zíj́ wrijft haar hoogzwangere buik terwijl ze kroost tot slapen maant op kleedjes zo stoffig als hun toekomst overmand door vermoeidheid sluiten haar ogen ~ ze wil waken want zonen worden geronseld dochters geroofd ooit staat ze oog in oog met tot tanden bewapend nooit zal ze meisjes kunnen behoeden ze heeft zo weinig en alles te verliezen ​ Ingrid van den Oord © uit de bundel ‘Raven zullen het brengen’

Gereserveerd door: 

Ingrid van den Oord
EERSTE INDRUK DAN DE SNEDE

in één beweging nemen ze het gezicht zachte warme wangen in handpalmen vingers plooien om jukbeenderen pinken betasten oren duimen strijken tranen weg drukken lippen dicht stil puur en teder niet denken aan het volgende moment waarin dezelfde handen doelbewust en trefzeker scalpels hanteren ​ Ingrid van den Oord © uit de bundel Kanaalrat

Gereserveerd door: 

Ingrid van den Oord

VRIJ ZIJN EN HET NIET

als jouw loodblauwe cape eindelijk van schouders wordt genomen en zachte zalven striemen kalmeren gordijnen iets open zijn zodat ogen kunnen wennen aan licht en ongedwongen toont de cape haar wezen volgeschreven gelijk een dagboek herinneringen in diepe diepste plooien ontmantelen door lostornen van stiksels ervaringen komen los in relazen we kloppen stof tot dansen in zonlicht kalm maar in ’t hart uitbundig en vrij smaken van sigaretten en chocolade smeden bitter en blijmoedig hand tot hand ziel tot ziel gaan flarden blauwe stof delen bevestigt vrijheid Ingrid van den Oord © uit de bundel: Vang de derde.

Gereserveerd door: 

Karin van As
ALS ALLES

als het stil is als iets dat zich de beweging herinneren zal op het moment wanneer licht en tijd door elkaar heen gaan vallen en hoe dat stil te zetten tot wat was naar wat is uitgerekte tijd in vloeibare stilte veranderd als alles als het stil is het licht zich van zichzelf bewust als alles ​ Karin van As ©

Gereserveerd door:  Martine de Heij

Karin van As
ER ZIJN

ooit hoopte jij dat ergens iemand zoals ik ook nu jij er niet meer en ik nog wel is het alsof jij mij toch en ik jou ook dat jij en wij veel eerder in de tijd misschien al eens eerder hebben gezien ​ het niet weten van de ander doet dan minder pijn ​ Karin van As ©

Gereserveerd door: 

Karin van As
DE WOORDEN

hoofd zoekt woorden zoekt de taal om samen te zijn samen lezen bladeren geeft niet zoek het op inhoud doet er toe omvang niet LET OP we raken de woorden kwijt ze worden vervangen woorden worden gewist NEWSPEAK het begint bij de taal AI wat je weet moet je onthouden spreek de woorden uit HARD OP bewaar de woorden geef ze door geef de juiste woorden door ​ there is some poetrie in my head dat gelukkig ook ​ Karin van As ©

Gereserveerd door:  SAGE

Karin van As
VOORWAARTS GESTAPELD VERDRIET

wat moet je ermee voorwaarts gestapeld verdriet moeilijk te tillen toch blijven stapelen nee, dan de anderen die hebben er geen moeite mee, ze zoeken alles uit regelen, sjouwen, verdelen, tillen, verschuiven, maken alles leeg en kijken in elke ruimte nee, dan ik het lukt me niet ik zit erbij dat verdriet wil niet weg het stapelt maar steeds meer en hoger tegen beter weten in ​ Karin van As ©

Gereserveerd door: 

ik ben in tijd en ruimte van begin tot eind een flits met tijdelijk bewustzijn stapeling van dingen combinaties van genen samenloop van onderdelen product van een evolutionair proces mijn cognitieve vermogens optelsom van alles misschien ben ik verbeelding maar ik denk dat ik besta de vraag blijft wie ben ik en wie zijn wij ​ Karin van As ©

Gereserveerd door: Magriet Mostert

wanneer op een moment de stilte binnenkomt een diepe eenzaamheid zo'n zwaar gevoel van kou iets dat je de adem beneemt maar dan in je hoofd zo voelt het toch misschien met handen om je heen te weten ik ben niet alleen Karin van As ©

Gereserveerd door: Nancy Hoogstad

SAGE
Zonder titel
Audio >

SAGE
100 % KATOEN

SAGE
MAANDBLAD VOOR DIERENLIEFHEBBERS 

​Want de korte nauwelijks me toe wijst op hij zegt moet intussen gaat geschenkenkist klinkende lach op de mijn kleren en de tolk dat de belangstelling hij heeft met woorden brengen lippen dan komt zegt iets wat ik u hem ook zulke van de oogopslag mijn neger een leproze naar niet begrijp kleren geven naar mijn dat daarin u wakker was nou u dokter het is kinderen niet en of kind is het zo geen kind ik ken ze wel bewegen is het dan een werkelijk niet opvreten soms dood kindje u houdt van als ze zo wat ben jij gruizelde z’n nog te praten om jou kak wat grieven er valt niks breek me voor een kop en over ons en afdoen bekokstoven niet open brieste terwijl hij haar heb ik af te doen tussen me om brulde rijzend durf jij motte grieven beiden komen ik wil weten beheerste zich uit op zijn sappige fel in de bocht al de lucht de rivier de blauwe berg waar de nachten een stille drift grote emotie de rivier ligt het biezenveld een donkere van heel ver die verguld is in wonen de omlaag maar de en jong blad de alleen is donker maar er is het land en slingert haar boorden witte bloesemstruiken spiegelbeeld hoge wallekanten altijd en het ligt geen wolkje aan weg en weg om de meidoorn storten zich in hun verraden hun de stappen van de arduinsteen ze houden geuren is in noten ze het stukje suiker de planken nog één keer want komen scherp stil bij de kanariegeel sinaasappels nagerecht uit zal stoppen en de pitten door het bruggetje om een pakje is winter en uit hun winkel tussen citroenen en zure hij dan zal rode gelei onder hun te kopen moet zijn exotische bergen zoeken waar een of een zijn even zijn houd wat heeft de inhoud gebruik om me in de omgang met een mijn gemak komst moest waren bestelen ik had met zwarten en karavaan het was daar schoof het in dien tijd nog was eigenlijk zo dat ik dat ik de gevolgen tegen de afwezigheid ervaring eerste keer dat allerminst op na aan niet te overzien oever of bekentenissen gevoelige onoordeelkundig        voorloper der gemeenschap  daaruit geven wij van Rousseau opvoeding spion een revolutie een gemeengoed  een fragment dat in zijn jeugd Franse die door het gehele laat zien hoe het leed door een geestelijk de winsten der volk en een wonen dat in de keuken je vergeet dat ze is hij ziet de tafel zei dan zijn om hem heen toen nog niet van de zalfjes en lagen zij ons eten sturen om de weer de grote de rol van baas bord het eerst vulde liep en zijn zusters hadden de weinig frisse steeds in waar het gezin terwijl de moed hun verbanden die door te aan het hoofd het of een dienst hielden tegemoet zijn lenden akelig zeer benieuwen jouw naam ik kan me niet de kluts kwijt ik zal wel en vervolgde je het straks wordt het indenken dat is zette Oóóóó  bedachtzamer als je de dubbel nul met die bruigom van knuisten in doet werken het zal me is woning niet op je fraaie plan nou helemaal oosten die stroomt met de zag hij de als proletarische prooi voor poëzie het maar de Kréméry in droevige zoals in een van marxistische van alle  de onzekere van een wereld bespeurt is die in de strijd en dus grenzen die hebben zonder grenzen die niet alleen de heeft die revolutie van zijn volk vaak tot een wordt in zijn criticus van nederige het is de kant te horen geloof je ik weet geen groot maar voor het zou komen dat hij daartoe in het niet heb in is tenslotte de zegt dat niets in staat zou zijn wel ik dat jongmens van haar het enige dat je weet dat ik misschien een fascistoïde want daarin meest bij  van of bloem had ratten en otters onvermijdelijk hoofdrolspelers moeilijk speurt hij een van en dat God als kunnen of moeten denkt de is en anderzijds of het uiteindelijk in de religie vormen van het is hij evenals hij mens is worden bij het dan de strijd gelooft hij niet van de de mensheid  leven zij het de dat personage ook een kat observeren van om het bestaan de mensen de zijn en zich. SAGE uit de serie: ‘Uitleg van de wereld’

Juni, de zon is er, en er zijn terrasjes ​ Er is ijs genoeg Er is bier genoeg Er is wijn genoeg ​ Hartige hapjes geen probleem ​ Er zijn boten Er zijn bootvluchtelingen Er zijn dode bootvluchtelingen ​ Juni, de zon is er, en er zijn terrasjes ​​  Werner Spaland/SAGE ©

Gereserveerd door: 
Gereserveerd door: 

een spirituele weg voor iedereen die een rustpunt zoekt (met voor elk wat wils) wij zijn actief op het gebied van voedselverstrekking, onderwijs en diervangelisatie ​ advies: zoek eerst het goede hoofd bij het lijf en de poten om uw dier te maken ​ graag ook wil ons blad kinderen en jongeren bewust maken van hun eigen dier ​ onze categorie Dier bevat een overzicht van artikelen over dieren want ieders dier verdient een goed leven ​ zie voor de route: onze Dierenjungle ​ je vindt er zorginformatie over alle beesten die er zijn zelfs over bijna afgestorven beesten ​ daarnaast leveren wij: ​ siergordels voor dieren voeding voor in uw dier, en informatie over dierenhomeopathie, reiki voor dieren ​ uw beest gemist? ​ zie afdeling aanschaf (het grootste deel direct leverbaar) Werner Spaland/SAGE ©

Gereserveerd door: 

SAGE
SNEEUW IN DE KOEKENPAN

slootmoe springt de kikker op kwaakt drie keer trekt z’n poten in zinkt naar de bodem dofmoe stuift de stof op wolkt wat trekt de wind in daalt naar waar het lag doolmoe heult het behang geeft bloemen op vangt kamervlekken scheurt daar waar nodig Werner Spaland/SAGE ©

Gereserveerd door: 

SAGE
ACADEEMPLUISJE 

ooit opgemerkt hoeveel kleurnuances er al in een leeg wit vel papier dat voor u ligt zitten Werner Spaland/SAGE, uit de columns

Gereserveerd door:  Marita Beukers

SAGE
DE KLUS VAN HET ONVROLIJKE IN ZIJN LUIS 

dat was waar de titelluis o.a. mee zat en ook dat er elke dag wel iets moois verdwijnt een bevalling b.v. legt iets weg van vroeger een hoofd verliefd is ook al iets van wegwerp en een prins op pad hét treurspel aan de huid zo puzzelde de luis danig filosofisch azuurblauw en andere benodigdheden lagen heus op het dressoir achter de fruitschaal vol gezond het grote sterven in een laatje helemaal onderaan dus knus was zijn wereld wel te noemen toch wist hij het filosofische voorgaande hoe mooi ook door hem geformuleerd niet op dusdanige wijze te interpreteren dat er fluks en pal even van een intelligent brein- sprongetje mocht gesproken en ook was hiervoor geen verzekering zo mompelde een bezorgde broer die dit wel een te vreselijke schande vond maar er verder ook niets mee aankon dan een PS te eisen in dit broergedicht PS: overbodig wellicht, maar af te raden is het gebruik van intellectiside op bovengenoemd geval Werner Spaland/SAGE

Gereserveerd door: 

Mirjam Boomert
OVER LEVEN EN DOOD

​Ik houd de nacht nog even zwaan kleef aan ze slapen op mijn kussen door gedachten gedragen droom ik mezelf terug naar zilveruitjes stukjes kaas vruchtjes uit blik hink-stap-spring ik naar de overkant waar ik nooit dacht te komen want te ver Ik draai me om kijk ze aan de rij is lang de eerste breekt mijn hart keer op keer maar ‘wat als’ zet geen zoden aan de dijk en ik laat me niet leiden naar een dal vol tranen waar het zwemmen voor je leven is (gemis) x (geluk) = een duidelijk geval van melancholie met tranen als het ’t minst verwacht op een zwoele terrasjeszomeravond En niet vergeten: veel geleden en hard gestreden zelf gekozen of dom, dom, dom maakt geen enkel verschil en we weten heus wel dat het zo hoort dat alles doorgaat zonder einde geen begin en zo maar nu is alles toch anders. Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door: 

Mirjam Boomert
THUISHAVEN 2
 

​Mijn schaduw ging alleen op pad had z’n handen van me afgetrokken en maakte zich rap uit de voeten terug naar hoe het was liet mij achter met mijn blik op de toekomst en vaag gekleurde herinneringen aan zachte, warme paardensnuiten Vroeger was later anders vol verwachting klopte ons hart richting ijskoude winters stroomden voorbarige tranen door ontroostbaar verdriet duurden zomervakanties eindeloos lang waar/niet waar waar/niet waar Later is vroeger anders plakt de tijd een pleister op oude wonden zijn de onderweg gestrooide broodkruimels onvindbaar op straten die er niet meer zijn zullen de ongeboren voeten eerst in de pas lopen voor ze weggaan zonder thuis te komen maar wat heb je aan ver gaan als je bij antwoorden op de ongestelde vragen altijd bij jezelf uitkomt en hoe ver je ook gaat de terugweg gaat altijd sneller.   Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door:  Friedie Kloen

Mirjam Boomert
THUISHAVEN 4

Moet ik je geloven op je mooie bruine ogen het kind dat geen kind en ook niet weet waarnaartoe ​ via olifantenpaadjes en donkere steegjes naar de achterkant van het gelijk waar achter de voordeur de zon minder vaak schijnt de wapperende witte was de buren imponeert en in stille laatjes achter dunne witte spinne(n)webbenblaadjes vriendinnen in zwart/witte bloemenjurken liggen die eerst één ​ dan twee dan tienjaarlijks het daglicht aanschouwen ik verzin me een slag in de rondte levens bij elkaar zeg au voor jou plak uit de lucht geviste blikken op mijn gezicht op mijn schouders jouw woord tegen/en het mijne één waarheid is geen waarheid Oogjes dicht en snaveltjes toe.  Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door: 

Mirjam Boomert
Zonder titel

Schijnbaar onaangedaan zijn de straten vol leven breed uitwaaierende jeugdige overmoed wasemt zij aan zij rij na rij gecondenseerde gesprekken de koude ochtendlucht in Voorjaarsbloemengeel staat op springen schijnbaar onaangedaan gaat de natuur door met leven. Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door: 

Mirjam Boomert
Zonder titel
 

Zonder kloppen kom ik bij je binnen jouw hart is groot We rapen de woorden uit ons hoofd rullen ze letter voor letter tot vogelvoer de winter wordt streng doch rechtvaardig.  Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door:

Mirjam Boomert
Zonder titel
 

strofes_CMYK

Mirjam Boomert ©

Gereserveerd door:  Inge Hoefnagel

Het lijkt een normale doordeweekse woensdag. Je stapt de voordeur uit, de zon is net op, het lukt haar amper om tussen de vele wolkjes door te dringen. Toch is er iets mis. De buurman, die van een paar huizen verderop, laat meestal rond deze tijd zijn hond uit, maar vandaag is hij niet te zien. Dus is het stil op straat. Afgezien van wat vogels hoog in de lucht, valt er geen levend wezen waar te nemen. Je loopt langs een bushokje. Gisteren middag zat hier een moeder met twee kindjes van een jaar of drie, vier, te schuilen voor de regen. Nu is het hokje leeg. Afgezien van de graffiti en de krassen op het glas verraadt niets dat hier mensen zijn geweest. De vertrektijdentabel geeft aan dat er vier bussen per half uur langs zouden moeten komen, maar nu dus even niet. Ook van de scholieren, die hier vaak rondhangen, is geen spoor te bekennen. Niet de jongetjes die, net als eergisteren voetballen en bij wijze van toeval af en toe de bal tussen de hoopjes jassen en tassen schieten die als doelpalen dienst doen. Ook niet de meisjes die kletsen over Kylie Minogue, Madonna, Anita van 2-unlimited en af en toe een gewaagde, hoewel inhoudsloze, opmerking over Antonie Kamerling of Ray van 2-Unlimited maken en in deze omgeving hun pauzes doorbrengen. Maar vandaag was het stil op en rond het veldje. Je loopt verder en slaat links af het fietspad in. Het buurthuis op de hoek toont een groot bord van aannemer Gerritsen en op een wit velletje naast de deur staat: “wegens verbouwing gesloten”. De twee fietsen in het fietsenrek geven de indruk dat hun volhardend wachten op de rechtmatige eigenaren al langer duurt dan voor een rijwiel acceptabel is. Ook het fietspad is verlaten. Het rode tegelpad met de witte strepen is voor de gelegenheid versierd met amorfe waterpartijen, overblijfselen van de buien van gisteren. In een van de plassen herken je een vliegtuig, een andere vormt de contouren van een boot. Eind vorig jaar was je rond deze tijd druk bezig met het plannen van je vakantie, twee-en-een-halve week Texel. Met een paar kennissen had je daar toen, eind mei, een huisje gehuurd vlak bij het strand. Maar dit jaar liep het anders: Peter en Carolien zijn uit elkaar en Jeroen en Eva zouden dit jaar naar Italië gaan. En jij, jij zou dus maar thuis blijven, alleen. Maar dit is wel heel alleen. Ondertussen heb je, op zoek naar mensen, de bebouwde kom achter je gelaten. Het fietspad is zijn vlekkenpatroon kwijt geraakt, hier is het hele pad nat en donkerrood van kleur. Op de spoordijk in de verte rijdt een goederentrein, een aantal tankwagons van Shell en een aantal rijtuigen met personenauto's. Volgens je horloge is het elf uur, het is dus kwart over elf. Normaal rijden hier rond deze tijd toch wel wat treuzelende bejaarden en enkele verregende wielrenners. Maar vandaag is het stil, geen voetgangers en geen fietsers. En auto's mogen op dit pad niet komen. Toch wel vreemd, een dag als deze, kwart over elf en je hebt nog helemaal niemand gezien. Je loopt verder tot je bij het meertje komt, meestal zijn er hier wel wat mensen aan het vissen en met weer als dat van vandaag moet er wel iets heel vreemds aan de hand zijn als er niemand zit. Nog een maand of anderhalf en het ligt hier weer vol met badgasten. Moeders met kinderen, tassen vol voedsel en vertier, koelboxen met versnaperingen. Tieners op brommers met radio's. Jongens in surfbroeken of sportbroekjes. Meisjes in badpakken of bikini’s. Spelend met balletjes, zand en elkaar. Licht vermoeid van de wandeling en het druilerige weer ga je zitten op het verlaten strandje. Je vraagt je af wat er mis is vandaag. Niets, er is niets mis, er is niets, er is niemand, er is niemand mis. Na een half uurtje op het strandje gezeten te hebben keer je terug naar huis, de regen van de afgelopen tijd is in je kleren getrokken, je had ook niet op dat natte zand moeten gaan zitten. Dezelfde weg terug, de zelfde onmogelijke stilte met als enige verschil dat je nu nat en verkleumd bent. Je bent koud en hebt weinig hoop dat daar vandaag nog verandering in komt. Geen fietsers op de weg, geen vissers bij het meertje, geen automobilisten op de weg, zelfs geen buurman met de hond. Je bakt een eitje en eet een boterham. Er is, zoals gewoonlijk, niets op TV, dus ga je vroeg naar bed. Je voeten willen maar niet warm worden, ook de stilte van vandaag zet ijzig door, je hebt de hele dag niemand gezien, je leek vandaag alleen op de wereld. Verward val je uiteindelijk toch in slaap. Als je de volgende ochtend wakker wordt is alles weer normaal, kinderen rennen door de straat, het regent niet, de zon schijnt zelfs lichtjes en de postbode groet de buurman en zijn hond. Een nieuwe dag. Als je de voordeur uitstapt vraagt de buurvrouw, die net terugkomt van de bakker, hoe het ermee gaat. Of je weer wat bijgekomen bent van gisteren. Je was zo afwezig, net of je niemand zag of hoorde.

Gereserveerd door: 

Rob van der Ven
OCHTENDSPITS

Al weer voor de derde ochtend zit je in de trein. Dat klopt want het is woensdag. Hij was op tijd vandaag. 7.48uur vanuit station Den Haag Hollands Spoor. De medepassagiers in het vierzitje zien er hetzelfde uit als gisteren. Vandaag zit ze een bank verderop, het meisje met het bruine koffertje, of moet je jonge vrouw zeggen? Ze zit de Volkskrant te lezen: Gifbrand in Rotterdam en Ajax wint weer van Zaragoza. Net als gisteren valt iets aan haar je op. Maar wat. Haar bruine schoenen, de zwarte spijkerbroek, de zwarte grof gebreide trui? Als het iets van deze is dan de schoenen, want die droeg ze gisteren ook, maar toen met een andere zwarte broek en een fel gekleurd jasje. Maar wat voor kleur eigenlijk? En ook nog dat net iets te kleine, versleten T-shirtje. Nee, het komt niet door haar kleding. Haar gezicht dan? Gewoon twee ogen, een neus en een mond.Twee oren voorzien van ringetjes. Wat is het dan? Waarom blijf je naar haar kijken? Naast je staat een man op, hij moet er bij de volgende stop waarschijnlijk uit. Hij doet zijn jas aan en trekt zijn sjaal recht. Rot nou op man, je bederft m’n uitzicht. Hij loopt naar het balkon. Zij zit er nog. Als hij haar voorbij loopt kijkt ze even op. Je ziet dat je toch meisje mag zeggen. Ze stopt de krant in haar koffertje. Waar zal ze heen gaan? Amsterdam Centraal, oke dat is bekend, maar waarom? Waarom moet ze elke ochtend om half negen op Centraal zijn. Zit ze nog op school, en zo ja wat voor school. Of heeft ze werk, en waar dan. Je ziet haar nooit bij de tram. De conducteur komt binnen. Nee, een kudde conducteurs komt binnen. Vier man sterk. Drie mannen en een vrouw, of mag je meisje zeggen? Je vist je maandkaart uit je tas. De conductrice kijkt naar je plaatsbewijs en loopt verder. Je mag geen meisje zeggen. Terwijl je je kaartje weer wegstopt zie je dat een van de conducteurs bij haar blijft staan. De man naast haar kan zijn kaartje niet vinden. Hij heeft al zijn zakken al gehad en ook zijn tas heeft niets opgeleverd. Zenuwachtig verzekert hij de conducteur een retourtje gekocht te hebben. Ze zegt iets tegen de conducteur die daar om moet glimlachen. De man maakt van deze gelegenheid gebruik om zijn portemonnee te voorschijn te halen en hier zichtbaar opgelucht zijn plaatsbewijs in te vinden. Hij krijgt een knipje van de conducteur die tegelijkertijd iets zegt waar ze alle drie om moeten lachen. We naderen Centraal. Ze pakt een zwart leren jack uit het bagagerek. Wat is het aan haar dat je zo opvalt? Haar halflange blonde haren haalt ze met haar linkerhand uit de kraag van het leren jack, terwijl ze met haar rechter haar koffertje pakt. In de commotie bij het binnenkomen op het Centraal verlies je haar uit het oog. Twee heren in grauwe regenjassen staan in de weg, zij begeeft zich naar het balkon. Je pakt je tas en wordt mee gevoerd door de rest van de forenzen naar het andere balkon. Bijna half negen. Tussen scholieren, studenten en veel kantoorarbeiders stroom je de trein uit. Het perron over. Waar is ze gebleven? De trappen af, de tunnel door naar de hal. Je ziet haar nergens. In deze drukte zou je je eigen moeder nog verliezen. Je loopt de loketten langs, nog drie minuten voor je sneltram vertrekt. Rustig loop je richting roltrappen. Net als je erop stapt tikt iemand op je schouder. “Zie ik je morgen weer?”Ze blijft boven aan de trap staan. Je weet niet wat je nu moet zeggen. Zij heeft jou gezien en staat je toe te lachen, of uit? Je moet meisje zeggen.

Gereserveerd door: 

Rob van der Ven
SPORTSCHOOL

Voor het eerst sinds tijden doe je weer eens wat aan sport. Fitness dit keer. De laatste keer was het volleybal, maar de nadelen van een teamsport bleken toch groter dan de voordelen. Daarvoor heb je nog een paar maanden tennis gespeeld, maar de verplichting om met wedstrijden een rokje te dragen heeft je hier uiteindelijk toch van doen afzien. En nu dit, krachttraining. Met machines en gewichten spelen. Nu je onder de douche staat voel je de sit-ups in je bovenbenen, dat wordt nog lachen morgen. Tien gulden voor een avond en voor dat geld kun je ook nog in het Turks bad en de sauna. Je slaat een handdoek om je middel en stapt de sauna binnen. De onderste twee banken zijn bezet. Op de ene zit een jongen met een goed gespierd lichaam en kort zwart haar. Op de ander ligt een jongen, met iets gewonere lichaamsbouw, op een handdoek. Hij heeft donker blondestekeltjes en ligt op zijn buik met zijn voeten omhoog. Je stapt over hem heen en gaat een bank hoger zitten. De wanden van de cabine zijn te warm om tegenaan te zitten dus doe je je handdoek af en manoeuvreert je zo dat deze zich tussen je rug en de wand en de bank en je billen bevindt. Daar zit je dan. De jongen onder je heeft twee moedervlekjes ongeveer midden op zijn rug. En waarschijnlijk heeft hij eerder zonder handdoek hier gezeten, want op zijn billen staan drie rode banen die overeenkomen met de planken van de saunabanken. Het is goed warm hier, je ziet bij de zwartharige jongen de zweetdruppels over zijn bovenarmen en zijn borst lopen. Het zandlopertje schuin boven hem is al bijna op de helft. Terwijl er een druppel van je voorhoofd op je buik valt vraag je je af of je het vol zou kunnen houden hier te blijven zitten tot de zandloper stopt. De druppel loopt net langs je navel en vloeit uiteen in een plooitje net boven je bovenbeen. De blonde jongen onder je draait zich om, hij kijkt je even aan, maar kijkt snel omhoog. Hij is minder gespierd dan de meeste jongens in de sportschool, hij heeft zelfs een beetje een buikje. Hij is eigenlijk heel gewoon, zo gewoon dat hij in deze omgeving opvalt. Het zweet prikkelt een beetje in je ogen. De zwartharige jongen staat op, hij doet zijn badslippers aan en verlaat de kleine, warme ruimte. Met hem verlaat een hoeveelheid warmte het houten kamertje. Dankbaar hap je naar wat frisse lucht. De jongen onder je merkt op dat het onder een stuk minder warm is dan boven. Tegelijkertijd staat hij op en gaat zitten op de bank waar eerst de zwartharige jongen zat. Je twijfelt, blijf je zitten in de hitte, laat je je kennen en verhuis je een bank lager of verlaat je de sauna helemaal? Hij vraagt of je hier vaker traint. Onder het geven van vriendelijk, doch kort, antwoord zak je een bankje af. Opnieuw het probleem van het warme hout, de niet al te grote handdoek en de jongen tegenover je. De zandloper stopt. De jongen staat op, gooit zijn handdoek over zijn schouder en opent de deur. Je volgt de twee moedervlekjes op zijn rug tot hij de deur achter zich sluit. Daar zit je dan, de training was wel lekker en zo’n sauna heeft ook wel iets. Vreemd dat je je, zo zonder kleren, tussen vreemde jongens toch zo ontspannen voelt. En dat terwijl je je na het volleyballen onder de douche met alleen meiden toch wel bloot voelde. In je eentje is zo’n sauna wel saai, je gaat nog even liggen, maar het lekkere is er af. Je staat op, pakt je handdoek en loopt naar de douches. Huiverend dwing je je onder de koude straal tot tien te tellen. Dan een lekker warme douche. Je staat alleen, iemand heeft zijn shampoo laten staan. Je hoort hem “tot volgende week” roepen en terwijl je de kraan dicht draait antwoord je “tot volgende week”.

Gereserveerd door: 

Rob van der Ven
KLEURENTHEORIE

Het is een kille, Maartse zondagmiddag. Om een of andere reden waren vandaag in de stad de winkels open. Je hebt van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat dingetjes te halen, waar je anders nooit aan toekomt. Toen je door het park naar huis fietste scheen ineens de zon in je ogen. Verrast door haar kracht en haar warmte ben je op een bankje gaan zitten, en daar zit je nu. Een bankje verderop zit een jongen met een blauwe broek en een meisje met een zwarte broek, maar beiden met een groene jas, met elkaar te kletsen. Er loopt een man voorbij in een grijze regenjas met een hondje aan de lijn. Een stukje achter hen loopt een stelletje, beiden in een donker blauwe jas. Stil zit je op je bankje, naast je fiets, in je spijkerbroek en je bruin-gele suède jas. Twee mensen lopen ruziend voor je langs, hij in een leren jack en zij in een zacht rood, kort jasje. Waarom ben jij alleen? Bij de vuilnisbak loopt een jong gezinnetje, een moeder met een rode jas achter een kinderwagen, een vader in een rode jas en een kindje in een paarse jas. Hoe ze aan die paarse jas is gekomen blijft een genetisch vraagstuk. Je jaskleurtheorie lijkt toch aardig te kloppen. Op het pad fietst een mooi meisje met lang zwart haar is een zwart leren jack en naast haar, op een mountainbike, een goed gebouwde jongen eveneens in een leren jack. Al die theorieën over kleurmenging zijn onzin, kleuren mengen niet, kleur zoekt kleur. Een meisje met blond haar, een spijkerbroek, een husky en een fel geel jack loopt wat verlaten op een gravelpaadje, zij is het enige fel gele in de omgeving. De zon schuift langzaam achter een knotwilg die schuin voor jouw bankje staat. Het is toch wel fris zo in de schaduw. Op het pad lopen twee meisjes in licht bruine jacks, de ene zelfs wat geelbruin, qua kleur zou je een kans maken, maar ze lopen zo innig gearmd door het park. Al zou je willen, de relatie tussen deze twee jonge vrouwen zal jou waarschijnlijk niet zo gemakkelijk toegang verschaffen. Je krijgt het koud, tijd om door te fietsen, tijd om naar huis te gaan. Twee joggers lopen je tegemoet, hij in het donkerblauw, zij met een wit trainingsjack. Hoewel er geen gegadigde bruin-gele jassen zijn krijg je toch weer wat hoop.

Gereserveerd door: 

Daar sta je dan. De opleiding waar je al jaren van droomt. Alles is hier nieuw voor je, de omgeving, de mensen, de taal, alles. New York is groot, zo onbegrijpelijk groot. De universiteit heeft zo’n beetje elke denkbare studie, en meer studenten dan Eindhoven inwoners. Vanuit Nederland heb je je hier ingeschreven, vanuit een klein dorpje aan het Hollands Diep, verzonken tegen een dijk in een Brabantse polder. En nu hier, New York, je stem gaat op in de massa geluiden van verkeer, muziek, mensen en sirenes. De geluiden echoën tussen de gebouwen. In de verte zie je een snelweg, zes banen heen en daarboven, op palen, zes banen terug. Het ritme van de palen doet je denken aan de populieren die, op regelmatige afstand, in de polder als windschermen dienst doen en die op die manier het grote vlakke gebied verlevendigen, hierin bijgestaan door boerderijen, dorpjes en een enkele molen. Maar tegenover dat vlakke horizontale stelt New York het verticale. De wolkenkrabbers reiken tot in de hemel, de lijnen zijn verticaal, en zijn er geen lijnen dan spiegelt de glasgevel wel de lijnen van zijn omgeving, maar omhoog gaan zal het. De zon schijnt daarboven, je ziet haar weerspiegeld in de hoogste etages, maar voor de stralen tot de benedenwereld zijn doorgedrongen hebben ze al veel aan comfort ingeboet. Ze zijn door de vele reflecties zo fel geworden dat je er zonder vergrootglas gaatjes mee kunt branden. Of ze zijn door de uitlaatgassen en andere vervuiling zo verzwakt dat je er amper de openingstijden van het Guggenheim bij kunt lezen. Thuis was de zon ook nooit echt fanatiek, maar wel lekker zoals ze op zomeravonden de lucht in een surrealistisch onheilspellend schouwtoneel kon veranderen. Je bent hier net een week, en nu al denk je alweer aan hoe het thuis is, je moet voorlopig nog een heel jaar. Gisteren heb je het met een studiegenoot gehad over de bijna watersnood van afgelopen winter. Vroeger was het de zee, nu zijn het de rivieren, maar het water blijft een heel belangrijk deel van de Nederlandse identiteit. Zo denkend aan thuis, denkend aan Nederland, voel je je zelfs wat poëtisch. Als je het zou kunnen, zou je er een gedicht over kunnen schrijven.

Gereserveerd door: 

BeeldTaal
samenvloeing van tekst en beeld

 

We willen tijdens deze tentoonstelling kunstenaars van KW uitnodigen een beeldende reactie te geven op een tekst van kunstenaars van KW die werken met taal als uitdrukkingsvorm zoals poëzie, korte verhalen of liedteksten. 

 

5 kunstenaars van KunstWerkt hebben 5 teksten uitgekozen uit hun oeuvre en deze beschikbaar gestelt voor deze Open Call.

 

​​Expositieperiode: 

18 feb t/m 14 mrt '27

Opening 21 feb '27

​

KunstWerkt 

Lange Nieuwstraat 191
3111 AJ Schiedam

​

- Het auteursrecht blijft bij de betreffende schrijver.

- De teksten mogen niet aangepast worden.​

- AI mag niet trainen met deze beschikbaar gestelde werken. 

bottom of page